IV Edición das Meninas de Canido en Ferrol.

O CONCELLO DO GROVE CONVOCA UN CONCURSO DE PINTURA

O Concello do Grove convoca o primeiro concurso de pintura figurativa relacionada co patrimonio histórico e artístico do Grove. O premio son 1000 euros e o prazo de presentación remata o 30 de setembro do 2013.

Podes consultar as bases neste enlace

A COLECCIÓN DE ARTE DE NOVACAIXAGALICIA

O Emigrante, óleo de Castelao que posúe a Fundación Novacaixagalicia

A mellor colección de arte galega que existe na actualidade está en mans da Fundación Novacaixagalicia, fundación creada como entidade independente xurdida a partir da fusión bancaria de Caixa Galicia e Caixanova e a posterior nacionalización por parte do FROB.

Novagalicia Banco vai ser vendido polo FROB probablemente no vindeiro mes de outubro. Que pasará coa Fundación, a súa Obra Social e a colección de arte? non se sabe. E cabe a posibilidade que todo isto pase a mans de inversores extranxeiros que pode que non vexan nesta colección de arte máis que un valor económico. Unha colección de arte que foi mercada cos aforros de tod@s @s galeg@s.

Xa que se van vender as antigas caixas galegas, xa que se vai perder un patrimonio que se xuntou, insisto, co noso aforro, salvemos polo menos a colección artística. Entra na súa páxina. Hai obras de Castelao, Luís Seoane, Isaac Díaz Pardo... e de artistas cambadeses como Asorey ou Francisco Leiro.

Hai unha iniciativa en internet a través da plataforma change.org pedindo toda  a colección pase a ser BIC (ben de interese cultural) e se exhiba na Cidade da Cultura.

 CLIKA E ASINA! pode que asinar non resolva o problema pero seguro que axudará algo.

http://www.change.org/es/peticiones/salvar-a-colecci%C3%B3n-de-arte-de-novagaliciabanco-para-os-galegos-e-trasladala-%C3%A1-cidade-da-cultura?utm_source=supporter_message&utm_medium=email&utm_campaign=petition_message_notice

Exposición colectiva CONEXIÓNS en Vilagarcía

A asociación cultural HABELAS preparou unha exposición colectiva denominada CONEXIÓNS que se inaugurará o vindeiro venres 25 de Xaneiro ás oito e media da tarde. Será na Sala Rivas Briones da Rúa Alcalde Rei Daviña. A exposición é multidisciplinar, acollendo mostra de pintura, de fotografía, escultura, miniaturas, deseño ou curtametraxes. 

Participa xente da comarca, en concreto algunhas persoas con relación con Cambados, como Iria Ribadomar, Markos Horro, Noelia Toledano ou Xurxo Durán (seguro que se nos queda algún atrás). No cartel podedes ver todos os participantes, en total son 29 nas seis disciplinas que abarca a exposición.

Emérita Méndez finalista no VII Certamen Nacional de Minicuadros Muz-Martínez 2012 (Alicante) con “caPERÚcita”.

Artes Visuais. Emérita en Fronterad.

 Fronterad  é una revista cultural dirixida polo periodista Alfonso Armada dende o ano 2009 que xa é  unha referencia dentro do periodismo dixital español. Combina a tradición das grandes revistas de papel con alguns dos  elementos mais innovadores de Internet. Os seus contidos renovanse todos os xoves.

As miñas colaboracións ilustran relatos de distintos autores, esta semana estou no seu apartado "Portafolio"

                                   

Artes Visuais. Aínda estades a tempo de ver aos escultores cambadeses na Cidade da Cultura

Na Cidade da Cultura inagurouse en xuño pasado unha exposición chamada Gallaecia Pétrea. Nela faise un percorrido pola escultura da Gallaecia, esa antiga provincia romana que englobaba a rexión natural de Galicia e o Norte de Portugal. A pedra en Galicia conta cunha tradición escultórica que se estende dende a prehistoria ata a época contemporánea. E nesta exposición, como non podía ser doutro xeito,  están especialmente representados os escultores cambadeses. Catro dos mellores escultores galegos do s. XX son cambadeses: Narciso Pérez, Francisco Asorey, Manolo Paz e Francisco Leiro.

A exposición estaba previsto pechala este mes de decembro pero agora prorrógase ata o 31 de marzo así que se non a vistes estades aínda a tempo de ir. De martes a domingo, de 11 a 20 horas. Os mércores é gratis, o resto dos días 4 euros (reducida 2). A continuación podedes ver máis fotos:

Artes Visuais. Un xuíz fotógrafo, J. Bellver.

José Bellver Álvarez ( Ponferrada, León, 1896- Pontevedra, 1968) estivo destinado en Cambados como xuíz de primeira instancia, e tamén noutras localidades como Caldas, Ortigueira ou Redondela. O seu derradeiro destino foi en Pontevedra onde se xubila coma Maxistrado da Audiencia Provincial. Alí morre en 1968.

Foi un gran afeccionado á fotografía que combina tamén co seu interese pola pintura e o cine. Durante a súa estancia en Cambados nos anos 20-30 tomou numerosas fotografías da vila, das súas rúas e monumentos e das súas xentes, recollendo esceas do mercado -que naquel entón aínda se celebraba en Fefiñáns- ou do traballo dos mariñeiros.

 
O fondo documental de Bellver está custodiado no Museo de Pontevedra, e agora pódense ver no Pazo de Torrado 62 imaxes, seleccionadas pola comisaria María Reyes Camiña.

 Pero unha das grandes novedades desta exposición, que a fai diferente a outras mostras de fotografía é que inclúe tamén unha pequena película rodada nos anos 20 que apareceu nunhas latas 50 anos despois, na casa onde faleceu en Pontevedra.

Artes Visuais. Nova escultura de Fraga

Sorpréndenos hoxe o Concello de Cambados cunha nova escultura de Manuel Fraga Iribarne. En realidade trátase da mesma que inauguraron no mes de agosto pasado pero fronte ao aire rancio da outra esta ten un toque máis pop, máis adecuada (pensamos) para o lugar onde se exhibe, onde teñen lugar numerosas exposicións de arte contemporánea.

Os nosos parabéns pola iniciativa!!. 

OPINIÓN: UN MARIÑEIRO CALQUERA

"Pola regatela"
Ramón Caride.

Animouse de novo o noso amigo, e ben que o agradecemos, a escribir outra vez nesta humilde (pero ambiciosa) publicación que é o blog da nosa asociación. Semella que aos grandes gústanlle as cousas pequenas.
  
Un mariñeiro calquera

Nestes meses de verán estiveron expostas no Pazo Torrado de Cambados varias obras de Manuel Quintana Martelo: debuxos, pinturas, esculturas e fotografias, todas centradas na figura de Manuel Viñas, un ata agora descoñecido mariñeiro de Poio que con esta exposición se convirte nun símbolo da xente traballadora de entre nós, nestes tempos tan castigada e esquencida. Quintana Martelo demostra que, mesmo tendo estudio en Nova York, non é preciso buscar temas nin paisaxes tan lonxe, que a paisaxe física e humana, particular e nosa, é tan válida coma o de calquera sitio para facer arte. Ensina que a arte é unha mirada, unha sensibilidade, un xeito de ollar o inmediato para facelo mellor e transcender a apariencia. As eivas: as limitacións do lugar e os horarios de visita -so póla tarde mesmo en agosto-. O Pazo Torrado ten uns espazos cativos para exposicións deste tipo; isto fai que, como pasou antes coa antolóxica de Asorey e noutras ocasiós, teñamos que nos conformar cunha version reducida respecto ao que se poderá ver en Santiago ou noutros lugares.

Entrementres: o gran atractivo turístico de Cambados, o conxunto de Fefiñáns continua infrautilizado. O que debera ser o centro cultural, referente e escaparate de Cambados e de todo o Salnés, e punto de encontro da cultura, sigue a velas vir, por falta de interese, de imaxinación e de competencia dos nosos políticos programadores. Os turistas seguen chegando, pero á parte de mini-museos e de iniciativas particulares, vanse cunha imaxe probe da cultura cambadesa. Adúcese a falta de diñeiro, pero hai diñeiro para o deporte-espectáculo, tantas veces embrutecedor e alienante, e para actuacións musicais que ás veces semellan restos do passado, cando non patéticos intentos de querer e non poder.

Os nosos artistas, fotógrafos, cineastas, músicos, actores, pintores, e tantos máis deben seguir o camiño da emigración, a ver se os aprezan de rebote aquí após buscar a vida fora, e desde logo nunca se ven reflectidos nestes festexos que se reservan para os alleos, canto máis pachangueiros mellor. Non pasa só en Cambados, en Vilagarcía o esforzo de José Luíz Oubiña e de Miguel Riopa organizando un festival de fotografia senlleiro a nível da península, como é o Proxecta, ao que acuden fotógrafos de todo o mundo, que fai aparecer á cidade en moitas páxinas de prensa, vese con serias dificultades, e só o mantén a pura vontade, o amor á arte. Os mesmos organizadores e os seus familiares deben abrir as exposicións, colgar as fotos, ou montar a pantalla para as proxeccións, co seu orzamento reducido a un terzo do de hai dous anos, e ignorado polas autoridades municipais... Os exemplos poderían multiplicarse. Nada para a cultura, todo para o fútbol, as orquestras panorámicas e as comilotas. Haberá que lembrar que a confusión entre cultura e espectáculo non é cousa de agora, senón un invento dos rexímenes autoritarios, lembran?

Parece que a cultura é un luxo, a verdadeira, a cultura que conmove e fai pensar. Pero é nin máis nin menos que a diferenza entre a humanidade e a barbarie. Se non valoramos –aos feitos me remito- aos artistas que temos entre nós, se estragamos o noso patrimonio, que lle venderemos ao turismo? Sol e praias, pero sol non temos tanto. E tampouco moita cabeza. Parece que a nosa querida clase política -esa que seica non existe como tal fora dos delirios de algúns iluminados que non estamos no mundo-, parece que decidíu que canto máis burros mellor, e para que gastar en cultura se pensar só trae problemas.

Remato cun episodio verídico: cando se lle adicou, hai uns anos o dia das letras galegas a Rafael Dieste, un comercial dunha editora galega pediu ver a un alcalde desta nosa ría de Arousa para presentarlle un proxecto de libro sobre o autor homenaxeado. Con esta intención, o comercial espúxolle á secretaria deste alcalde o asunto –a moza era nova, ainda que como veredes, sobradamente preparada- O comercial escoitou como a secretaria entraba no despacho e lle transmitía o asunto ao alcalde, ao seu xeito: Señor Alcalde, está aqui Rafael Dieste, que le quiere hablar de un libro suyo. Ao que o rexidor contestou, sen inmutarse: Hágalo pasar. A todo isto, Rafael Dieste levaba morto máis dunha década. Pero claro non había perigo de que o leran calquera destes dous, nin de vivo nin de morto. Así andamos.

ADDENDA

A miña anterior e primeira colaboración neste espazo que me brindan os amigos de Asoblog tivo un eco insospeitado. A respecto das variadas reaccións a ese anterior artigo, só duas mínimas precisións:

Primeira: Non estou porriba do ben e do mal, nin o pretendo. Facer, durante parte do meu tempo, literatura de ficción non me inmuniza contra nada. Os meus problemas e cabreos son os mesmos de calquera, non escribo desde ningunha torre. Podo equivocarme. Outros tamén.

Segunda: Sacralizar calquera cousa é a mellor forma de que deixe de ser útil. A esquerda tamén ten problemas. Como dixo un coñecido escritor: “é máis doado atopar chivos expiatorios que pescudar razóns”. Polo demais, as ortodoxias e os dogmas de fe están moi ben... para a Teoloxía.